Vanmorgen was het zover, mijn kind mocht zich in zijn verkleedpak hijsen waar hij zich al de hele week op verheugd had, maar alle ellende die daaraan vooraf is gegaan zeg…

Om bij het begin te beginnen.. Ik heb ooit, in een ver, héél ver verleden, samen met mijn buurmeisje een cursus Naaien voor Dummies gevolgd. Dat mocht niemand weten want stel je voor dat iemand ons zou zien met onze naaikoffertjes, lapjes stof en zelf getekende en ondefinieerbare patronen in nog minder definieerbare kledingstijlen. Daar wilde ik écht niet mee gezien worden en al helemaal niet door Jimmy, mijn toen 2 jaar oudere vriendje die me regelmatig met zijn off-the-road motor ophaalde op het schoolplein terwijl ik daar in mijn seventies nep-bontjasje en puntlaarzen een beetje stoer stond te zijn. Zware imago-schade, die naailes, dus dat hield ik angstvallig geheim.

En waarom we überhaupt  op naailes wilden is nog steeds een enorm raadsel want er was geen reet aan en verder dan wat shabby carnavalskleding in elkaar flansen ben ik ook nooit gekomen. Daarnaast hadden we een oudere naai-juf, juf Nel die ‘NETJES EN VOLGENS DE REGELS VAN DE NAAIWET’ naaien tot een ware kunst had verheven. Zij was de personificatie van een naaimachine, zo kom je ze tegenwoordig niet meer tegen, met zo’n speldenkussentje om haar pols en een meetlint om haar nek. Zo’n fanatieke oude taart in zelfgeknutselde jurken en een bril aan een kettinkje die je werkelijk alles eerst liet rijgen. En als we ergens een hekel aan hadden dan was het wel het nutteloos aan elkaar rijgen van lapjes stof die je later toch onder de naaimachine door flanste. De basis voor mijn naaicarrière is toen gelegd, bij juf Nel in het houten knutselhok.

En dus had ik Wessel beloofd het pak van Johnny Depp, de hoedenmaker in Alice in Wonderland na te maken. Want dat kan ik. Dacht ik. Ehhh, hoedenmaker… Stom dat dat kwartje pas viel nadat ik mijn kind die belofte had gemaakt want shit, die Johnny Depp heeft me een hoed op waar je ‘U’ tegen zegt. Dat is niet  zomaar een lullig Malle Pietje-hoedje dat ik bij elke online fopshop kan scoren, nee dat is een hoed met hoofdletter H. Paniek!

Maar praise the lord voor internet! Wat zou ik moeten zonder al die You Tube knutselcursusjes van één of andere Crea Bea, die met alle liefde al die ‘how-to’-filmpjes in elkaar zet voor prutsers als ik? En dat ze ze dan nog op internet slingert en mij haarfijn en in duidelijke Nijntje-taal uitlegt hoe ik een hoed in elkaar zet, maakt haar mijn heldin. Afijn, Ik ben aan het knutselen, naaien, knippen, plakken en schelden geslagen en voilà, ik heb me daar toch een mooie hoed gefabriceerd! Echt, menige fröbelfetisjist zou strontjaloers zijn op zoveel creativiteit. Oké, hij is een beetje zwaar voor dat kleine koppie van mijn kind en zijn nek zal aan het eind van de ochtend wel ergens halverwege zijn ruggegraat gezakt zijn, maar ach, wie mooi wil zijn moet pijn lijden.

Dat de rest van het kostuum ietsje minder indruk gaat maken moge duidelijk zijn, want die hoed, dat is toch wel mijn creatiefste uitspatting ooit. Dat ik toch nog een te klein giletje omgetoverd heb tot een hoedenmaker-waardige slipjas, daar mag ik eigenlijk geen woorden aan vuil maken. Dat is peanuts voor zo’n naai/knutsel/creatalent als ik want natuurlijk is dát ook gelukt en juf Nel, zónder rijgdraad hoor! Daarna was het, uit pure zelfbescherming niet meer verantwoord ook nog maar 1 minuut achter de naaimachine door te brengen. Die had ik, zonder twijfel, met een noodgang het raam uitgeslingerd en de naaidoos erachteraan. Ach ja, mijn Johnny Depp-in-de-dop is trots op me en ik loop naast mijn schoenen.

Juf Nel, namens mijn zoon bedankt voor je cursus Naaien voor Dummies. Hij heeft een werelddag vandaag.

Ik loop hopeloos achter met bloggen, ik weet het en ik kan er niets aan doen, want jeetje mensen, wat heb ik het druk…. Althans, het voelt alsof ik het heel erg druk heb en daarnaast staat het reuze interessant om te doen alsof je een heel druk bestaan hebt. Volgens sommigen dan…

Ik moet bijvoorbeeld een spinningmarathon voorbereiden voor Alpe d’HuZes. Dat doe ik niet alleen, maar aangezien ik een enorm multitask-talent ben, vind ik dat ik mijn mede-teamgenoten zo weinig mogelijk moet belasten met wie wanneer zijn of haar achterwerk of welk ander lichaamsdeel dan ook op welke tijdstip op welke fiets moet neerplanten . Snappen jullie het mannen? Nee? Dat bedoel ik, niet te delegeren dit.

Ik moet als de sodemieter mijn kont strak trainen want over 7 weken is de Amstel Gold Race en ik heb werkelijk nog geen meter buiten gefietst dit jaar. 3 tot 4x per week zit ik op de spinningfiets maar het gewenste reultaat is nog lang niet in zicht, en aangezien ik vast die hele route op kop lig en de mannen ver achter me laat (…) wil je als vrouw toch dat de derrière enigszins parmantig en zonder te flubberen op het racezadel zit. Dusss…. Daarnaast moet ik in juni de Alpe d’Huez beklimmen en ik heb werkelijk nul ervaring met het omhoog fietsen van Alpen, dus daar ligt ook nog wel een uitdaginkje, laten we maar zeggen.

Ik moet voor vrijdag een carnavalspak voor mijn kind in elkaar knutselen en geloof me, meneer heeft nogal wat bewerkelijke ideeën voor een verkleedpartijtje van 3 uurtjes. Johnny Depp als hoedenmaker in Alice in Wonderland gezien? Met dat oranje haar, die waanzinnige hoed en dat perfect geschminkte hoofd? Dat bedoel ik. Schminken kan ik niet en ik heb het naaitalent van mijn moeder geërfd en dat is zoveel als niks. Ze heeft het ooit gepresteerd op een laken te gaan liggen, mijn vader eromheen te laten knippen en dat met een splinternieuwe naaimachine aan elkaar te flansen, wat een kansloos jurkje zonder openingen heeft opgeleverd. Geen succes dus. De hoed is gelukkig wél klaar en ik vind dat eigenlijk al een prestatie op zich, nu alleen nog een jasje, een broek, een strik en gestreepte sokken. Peanuts. Ik heb nog 2 dagen…

O, en mijn telefoonabonnement loopt af dus ik moet een nieuwe telefoon uitzoeken. De meeste mannen vegen het kwijl waarschijnlijk al uit de mondhoeken bij het idee alleen al, maar ik vind het een verschrikking. Na 3 avonden zoeken op internet zie ik door de bomen het bos niet meer en laten we eerlijk zijn, wie snapt nou dat hele gezeik over I-smart, Smart-plus, Websmart, Smart Extra en al die overige nutteloze informatie. Een smart-LAP is het, en verder niks! Ik wil een telefoon met abonnement waar ik mee kan bellen, twitteren en  internetten voor weinig en zoek DAT maar eens uit op internet.

Terwijl ik dit zit te typen bedenk ik me dat ik hier ook eigenlijk helemaal geen tijd voor heb. Ik ga me storten op Excel-bestanden, trainingsschema’s, naaimachines en telefoon-abonnementen. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de dagelijkse beslommeringen die ook nog ‘moeten’.

Pfff, ik heb het zo druk. Jullie ook?

Begin van een nieuw jaar en voor mij weer reden om álles nu eens anders aan te gaan pakken. Te beginnen met de ongeorganiseerde bende die steevast op mijn eettafel neergepleurt wordt. Nu hebben wij een redelijk grote 6-persoons eettafel, maar we presteren het telkens weer, wanneer er een 4^e persoon aanschuift, deze arme ziel tussen 2 stoelen op een krukje te planten met aanwijzingen over hoe te eten met je ellebogen strak tegen het lichaam gedrukt. Niet omdat het zo hoort, maar gewoonweg omdat dat de enige manier is om de hete aardappel in het daarvoor bestemde gat te krijgen. Er is namelijk bij ons standaard maar een halve eettafel ter beschikking. De andere helft wordt in beslag genomen door een laptop, computer, krant, afgetrokken achterkantjes van voetbalplaatjes en, als we even afgeleid zijn, een te dikke kat.

Dus jullie begrijpen me vast als ik jullie vertel dat ik dat spuugzat was. En de oplossing was makkelijk; een klein doch o zo pratisch computerbureautje dat mooi past achter de eetkamerdeur zodat alle 389 draden, flatscreen en bijbehorende  ronkende pc met blauwe knipperlichtjes aan het zicht zouden worden onttrokken. Nu betreft het hier een tijdelijke oplossing, omdat ik in mijn hoofd alweer een fantastisch designmeubel heb ontworpen dat Rik voor mij gaat maken (…) en waaraan we alleen nog maar met een miniscule strakke design Apple Ipad mogen werken, dus ik wil wel iets handigs voor weinig. En waar moeten we dan zijn? Inderdaad: de zweedse gehaktballentent annex woonwinkel en wel direct.

En Ikea op zondag is feest, vooral tijdens de Plundra-weken… Ik had mijn kind omgekocht met een McFlurry als hij mee zou gaan en we hadden ons thuis terdege voorbereid voor deze expeditie. Het artikel was op voorraad, het stellingnummer en vaknummer stonden duidelijk geschreven op een opgevouwen briefje in mijn rechterjaszak en we hadden de goede schoenen en imposante donsjacks aan om als 2 American Football-spelers de Ikea door te stormen, in 1 rechte lijn naar stelling 14.

De eerste schrik trof ons bij de inrit van Ikea. Als het wemelt van de parkeerwachters in  geel-oranje hesjes, schoenen met stalen neuzen en een blik alsof ze je voor het minste of geringste met auto en al van het parkeerdek flikkeren is het verstandig je toch wel enigszins voor te bereiden op het ergste. En dat waren we: we waren zelfs uitstekend voorbereid. We manouvreerden stoïcijns, de fluorescerende parkeereikels negerend, ons Citroën-ei vlakbij de ingang en liepen als 2 doorgewinterde Ikea-shoppers recht op ons doel af: Stelling 14.

En inderdaad, er lagen genoeg bureautjes op voorraad: met een wit laatje, beuken laatje, bruin laatje zonder laatje, met kastje, met gesloten zijkant, met open zijkant… en het mooiste is, dit staat NIET vermeld op de doos. En ook niet op mijn briefje, want daar stond ALLES op behalve het artikelnummer. Op hoop van zegen maar een doos met een wit stickertje op een platte kar gesjord en op naar kassa 9, waar een verveelde cassière achter haar kassa probeerde te verdwijnen in de hoop dat ze niet gezien werd door aanstormende lieden met karrevrachten vol Plundra-artikelen. Jammer. Binnen 1 minuut stonden Wessel en ik triomfantelijk aan de andere kant van de kassa elkaar een vette high five te geven.

En dan sta je boven op het parkeerdek met je platte kar te genieten van de skyline van de Bijlmer, blijkt je karretje te breed te zijn voor de roltrap. Ik zeg, UITSTEKEND over nagedacht, Ikea.. Wie verzint zoiets?? Dan moet je dus óf je loodzware doos op je nek slingeren óf overhevelen in een boodschappenkarretje en geloof me, beide opties zijn niet handig als je niet minimaal 3x per week in je strakke halterhempje aan wat imposante gewichten staat te sjorren in de sportschool. Maar goed, met gebundelde krachten hebben we het pakket weten over te hevelen en  uiteindelijk in de auto te krijgen en binnen 20 minuten waren we thuis. Missie geslaagd zou je zeggen. Niet helemaal dus, want het zou niet Ikea-waardig zijn als je een produkt onbeschadigd danwel compleet uit de Ikea-doos tovert. Yep, nu dus ook. Het laatje was beschadigd… Maar het idee dat ik weer 15 km heen en 15 km terug moest rijden met een lullig laatje en me  weer in die hysterie zou moeten storten werd zelfs mij te veel.

Een rol plakband doet wonderen bij loszittende laatjes kan ik je vertellen. En dat zeg ik en ik ben een perfectionist, dus kan je nagaan. Niemand die het ziet, dus we praten er ook niet meer over oke? En over een tijdje hangt er sowieso een design-meubel aan de wand. Compleet en onbeschadigd. Toch? Rik? Please?